Πριν από περίπου μια δεκαετία, ο Timon Malloy αντιμετώπισε ένα πρόβλημα γνωστό σε οικογένειες που προσπαθούσαν να μεγαλώσουν δύο παιδιά στη Νέα Υόρκη: το διαμέρισμά του άρχισε να φαίνεται πολύ μικρό. Πολλοί Νεοϋορκέζοι, που αντιμετωπίζουν ένα τέτοιο δίλημμα, απλά έφυγαν για φθηνότερες περιοχές.
Ο κύριος Malloy επέλεξε μια πιο πολυτελή διαδρομή. Αγόρασε ένα διαμέρισμα κάτω από το δικό του, έκοψε μια τρύπα στο πάτωμα, έφτιαξε μια σκάλα και έκανε το διαμέρισμά του στο Upper West Side μεγαλύτερο. «Είμαι τυχερός που μπορώ να το αντέξω οικονομικά», είπε ο κ. Malloy, 62 ετών, που εργάζεται σε εμπορικά ακίνητα. Είπε ότι ξόδεψε εκατομμύρια σε ανακαινίσεις και το νέο του σπίτι είναι «πολύ άνετο».
Η Νέα Υόρκη μέσα από την εξέλιξη
Η εξέλιξη της πόλης συχνά μετριέται βλέποντας πολυτελή διαμερίσματα να ανεβαίνουν ή παλαιότερα κτίρια να καταρρέουν. Λιγότερο εμφανείς είναι οι αλλαγές που λαμβάνουν χώρα πίσω από τις προσόψεις και πώς αυτές οι αλλαγές μπορεί να επηρεάσουν μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της πόλης – την έλλειψη στέγης.
Μέσω συνδυασμών διαμερισμάτων όπως του Mr. Malloy και μετατροπών κτιρίων με πολλές μονάδες σε μονοκατοικίες, η πόλη έχει χάσει περισσότερα από 100.000 διαμερίσματα από το 1950, σύμφωνα με μια νέα ανάλυση των αρχείων κτιρίων που κοινοποιήθηκε στους New York Times. Συνολικά, ο αριθμός των διαμερισμάτων στην πόλη έχει αυξηθεί από τότε, αλλά ο ρυθμός των νέων κατασκευών δεν συμβαδίζει με την αύξηση του πληθυσμού και της ζήτησης.
Το ποσοστό των συνδυασμών αυξήθηκε τη δεκαετία του 1990 καθώς η πόλη βγήκε από μια οικονομική κρίση. Συγκεντρώθηκαν σε πιο πλούσιες γειτονιές όπως το Upper East Side και το West Village στο Μανχάταν ή το Park Slope στο Μπρούκλιν, που οι ειδικοί λένε ότι είναι οι ακριβείς γειτονιές, με την εύκολη πρόσβαση στη συγκοινωνία και τις θέσεις εργασίας, που θα πρέπει να προσθέσουν πολλά νέα σπίτια.
«Δεν προσπαθώ να στενοχωρήσω τους ανθρώπους που προσπαθούν να χτίσουν ένα μεγαλύτερο διαμέρισμα καθώς μεγαλώνουν οι οικογένειές τους», είπε ο Άνταμ Μπρόντχαϊμ, ένας συντηρητής που έκανε την έρευνα. «Προσπαθώ να επιστήσω την προσοχή στον τρόπο με τον οποίο αυτές οι ενέργειες σε ολόκληρη την πόλη έχουν ουσιαστικό αντίκτυπο στη στεγαστική μας κρίση». Σε ορισμένους δρόμους, πολλά κτίρια που χτίστηκαν πριν από έναν αιώνα ή περισσότερο ως μονοκατοικίες και χωρίστηκαν στη δεκαετία του 1900 σε πολλαπλές μονάδες, έγιναν και πάλι μονοκατοικίες.
Στις πολυκατοικίες στη West 88th Street μεταξύ της λεωφόρου Άμστερνταμ και της Λεωφόρου Κολόμπους, υπάρχουν περίπου 173 μονάδες. Αυτό συγκρίνεται με περισσότερες από 400 μονάδες στον ίδιο δρόμο τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, σύμφωνα με τον κ. Brodheim, ο οποίος είναι επίσης μέλος του Open New York, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που υποστηρίζει περισσότερη ανάπτυξη.
Μερικές φορές οι συνδυασμοί έχουν γιορταστεί ως μια πράξη αποκατάστασης.
![Πώς εξαφανίστηκαν 100.000 διαμερίσματα στη Νέα Υόρκη Νέα Υόρκη](/wp-content/uploads/2023/10/christian-koch-D_4R9CcYZOk-unsplash.jpg)
Πάρτε, για παράδειγμα, το αρχοντικό του Γκρίνουιτς Βίλατζ όπου ζει η ηθοποιός Μπρουκ Σιλντς, το οποίο είχε χωριστεί σε οκτώ διαμερίσματα πριν το αγοράσει και το αναπαλαιώσει για να γίνει μονοκατοικία. Σε μια συνέντευξη στους New York Times πέρυσι, η κα Σιλντς είπε ότι ήθελε να δώσει στις κόρες της μια εμπειρία παρόμοια με αυτή που είχε μεγαλώνοντας στο Upper East Side.
«Αυτό ήταν ένα όνειρο για μένα γιατί ήθελα τα παιδιά μου να έχουν αυτό που είχα με το σπίτι μου στο Upper East Side: να έχουν την αίσθηση της γειτονιάς και να έχουν τον χώρο που είναι τόσο δύσκολο να βρεις και τόσο ακριβό. στη Νέα Υόρκη», είπε η κ. Σιλντς στους Times. «Κοιτάξαμε παντού, αλλά το ένα μέρος ήταν πιο καταθλιπτικό από το άλλο». Το σπίτι είχε αρχικά χτιστεί ως μονοκατοικία. Δεν ήταν δυνατή η επικοινωνία με την κα Σιλντς για σχόλιο.
Έπειτα, υπάρχουν καταστάσεις όπως αυτή στο 12 East 72nd Street, που πριν από περίπου 20 χρόνια είχε 23 διαφορετικά διαμερίσματα. Το 2002, ο Steve Croman, ένας ιδιοκτήτης που επικρίνεται συχνά για την επιθετική του στάση απέναντι στους ενοικιαστές, αγόρασε το εξαώροφο κτίριο για 5,5 εκατομμύρια δολάρια. Κατά τη διάρκεια τεσσάρων ετών, ο κ. Croman έπεισε ορισμένους ενοίκους να φύγουν, έδιωξε άλλους και μετέτρεψε ολόκληρο το κτίριο σε μονοκατοικία για την οικογένειά του.
Αυτό συνέβη πριν ο κ. Croman προσγειωθεί στη φυλακή το 2017, αφού ομολόγησε την ενοχή του για μεγάλη κλοπή και άλλες κατηγορίες για κακούργημα. Δεν ήταν δυνατή η επικοινωνία του για σχόλια. Ο Toby Thompson ήταν ένας από τους τελευταίους ενοικιαστές που έφυγε. Είπε ότι το διαμέρισμα στο οποίο έζησε για 13 χρόνια – μέχρι το 2006, όταν εγκαταστάθηκε με τον κ. Croman – ήταν «το διαμέρισμα των ονείρων κάθε ανθρώπου».
![Πώς εξαφανίστηκαν 100.000 διαμερίσματα στη Νέα Υόρκη Νέα Υόρκη](/wp-content/uploads/2023/10/mike-petrucci-MxXMgI-elGw-unsplash-1.jpg)
«Μισό τετράγωνο από το Σέντραλ Παρκ – αυτό το ίδιο το τετράγωνο είναι τόσο ιστορικό», είπε. «Σε αυτό το τετράγωνο βρίσκονται μερικές από τις πιο κομψές πολυκατοικίες της πόλης. Μπορώ να καταλάβω γιατί ο Croman ήθελε να μετακομίσει εκεί».
Ο κ. Thompson, καθηγητής δημιουργικής γραφής που έγραφε για περιοδικά στη Νέα Υόρκη και εργαζόταν σε βιβλία, είπε ότι πάντα ήθελε να ζήσει στη Νέα Υόρκη. Το μηνιαίο ενοίκιο των 800 $ του διαμερίσματος το κατέστησε δυνατό, είπε. Μετά την πώληση του κτιρίου, ο κ. Thompson μετακόμισε πίσω στο Μέριλαντ.
Η τάση, η οποία συνεχίστηκε από τότε, είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ορισμένες γειτονιές έχουν τόσο λίγες νέες κατοικίες – ένα ανησυχητικό αποτέλεσμα όταν οι αξιωματούχοι της πόλης μίλησαν με άσχημα λόγια για την ανάγκη προσθήκης κατοικιών για τη βελτίωση της οικονομικής προσιτότητας και την καταπολέμηση του διαχωρισμού. Για παράδειγμα, ενώ 3.000 μονάδες νέων κατοικιών προστέθηκαν στην κοινοτική συνοικία που περιλαμβάνει το Upper East Side μεταξύ 2010 και 2021, περίπου 2.000 μονάδες χάθηκαν μέσω της ενοποίησης διαμερισμάτων, σύμφωνα με την έρευνα. Άλλα 1.000 περίπου χάθηκαν στην κατεδάφιση.
Ωστόσο, είπε ο κ. Brodheim, δεν αντιτίθεται στις ενοποιήσεις που κάνουν τη διαμονή στην πόλη πιο ελκυστική για τους πλουσιότερους κατοίκους. Επισήμανε ότι τα μεμονωμένα νοικοκυριά δεν μπορούν να κατηγορηθούν για ένα πρόβλημα στην πόλη που πηγάζει από πολιτικές επιλογές που έκαναν οι τοπικοί και κρατικοί πολιτικοί.
«Δεν είναι πρόβλημα αν χτίζατε πολλές νέες κατοικίες», είπε. Ακόμη και όταν η πόλη πλουτίζει, δεν είναι σαφές ότι ο συνδυασμός διαμερισμάτων θα είναι πάντα μια καλή επένδυση. Ο Bill Caleo, προγραμματιστής ακινήτων και γενικός συνεργάτης στην Brooklyn Home Company, η οποία μετέτρεψε ένα αρχοντικό οκτώ διαμερισμάτων σε μονοκατοικία, είπε ότι το υψηλό κόστος της ανακαίνισης έχει νόημα μόνο εάν μπορείτε να πουλήσετε το νέο σπίτι σε αρκετά υψηλό τιμή. Και δεν έχει δει τη ζήτηση για μεγαλύτερα συνδυασμένα σπίτια να αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου. Εικόνα Ένα συμπόσιο καλυμμένο με πολύχρωμα μαξιλάρια τρέχει κατά μήκος του τοίχου του διαμερίσματος του Timon Malloy. Υπάρχει εξοπλισμός γυμναστικής στο πάτωμα.
Ο κύριος Malloy μένει τώρα μόνος στο διαμέρισμά του. Credit…Gabriela Bhaskar για τους New York Times Ένα συμπόσιο καλυμμένο με πολύχρωμα μαξιλάρια τρέχει κατά μήκος του τοίχου του διαμερίσματος του Timon Malloy. Υπάρχει εξοπλισμός γυμναστικής στο πάτωμα. Ο κ. Malloy είπε ότι δεν πιστεύει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να εμποδίζονται να ενώνουν τα διαμερίσματα μαζί. Ωστόσο, αναγνώρισε την ανάγκη για τη Νέα Υόρκη να δημιουργήσει έναν τεράστιο αριθμό νέων διαμερισμάτων για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης.
Τώρα ζει μόνος του και εργάζεται εξ αποστάσεως στο διαμέρισμά του, αφού τα παιδιά του μετακόμισαν για να πάνε στο κολέγιο. «Για μένα, είναι καλό», είπε. «Έχω πολλά πράγματα εδώ». Ο Mihir Zaveri καλύπτει τη στέγαση στη Νέα Υόρκη.
Πηγή : New York Times
photo credits: Unsplash